Geboortepatronen: wat jouw geboorte nog kan betekenen in je leven

Je geboorte is misschien tientallen jaren geleden. Je kunt je er bewust niets van herinneren en toch kan het interessant zijn om eens terug te kijken naar hoe jouw leven begon. Niet omdat jouw geboorte bepaalt wie jij bent, maar omdat ervaringen tijdens de zwangerschap, rondom de geboorte en in de eerste periode daarna mogelijk iets vertellen over patronen die je later in je leven herkent.

Misschien merk je dat je altijd alles alleen wilt doen. Dat je moeilijk om hulp vraagt. Dat je snel het gevoel hebt dat je moet opschieten. Dat je eerst heel lang afwacht en daarna ineens in actie komt. Misschien vind je veranderingen lastig, wil je graag controle houden of voel je je snel verantwoordelijk voor anderen.

We kijken vaak naar wat er nú gebeurt. Maar soms ligt er onder een terugkerend patroon een veel ouder verhaal.

Wat zijn geboortepatronen?

Met geboortepatronen bedoel ik mogelijke patronen die hun oorsprong kunnen hebben in de periode van zwangerschap, geboorte en de eerste tijd daarna. In deze vroege periode maak je ontzettend veel mee, terwijl je nog geen woorden hebt om betekenis te geven aan wat er gebeurt.

Je ontwikkelt je in verbinding met je moeder en reageert op prikkels, spanning, rust, beweging en veranderingen in je omgeving. Ook de geboorte zelf is een enorme overgang: van de veilige omgeving van de baarmoeder naar de buitenwereld.

Dat betekent nadrukkelijk niet dat een bepaalde geboorte automatisch leidt tot een bepaald gedragspatroon. Een keizersnede betekent bijvoorbeeld niet: “dus jij hebt moeite met dit of dat”. En een snelle geboorte betekent niet automatisch dat iemand zijn hele leven gehaast zal zijn.

Zo simpel werkt het niet.

Ik kijk daarom liever vanuit de vraag: zou jouw vroege verhaal mee kunnen spelen in wat je nu ervaart?

Je verhaal begint al vóór je geboorte

Wanneer ik met geboortepatronen werk, kijk ik niet alleen naar het moment waarop iemand geboren werd. Het verhaal begint eerder.

Hoe was de periode vóór de zwangerschap? Was de zwangerschap gewenst of onverwacht? Hoe voelde moeder zich tijdens de zwangerschap? Was er veel rust of juist spanning? Waren er verliezen, zorgen, medische onderzoeken, ziekte of andere ingrijpende gebeurtenissen? Hoe verliep de bevalling? Begon deze spontaan of werd deze ingeleid? Was er tijd, haast, ondersteuning of medische interventie? En hoe verliep het eerste contact na de geboorte?

Niet om schuld te zoeken. Juist niet.

Het gaat om begrijpen wat er in die periode speelde en onderzoeken of er verbindingen zichtbaar worden met het heden.

Je lichaam heeft geen woorden nodig

Een baby kan niet zeggen: “Dit voelt spannend” of “Ik heb meer tijd nodig”. Een baby communiceert lichamelijk. Via spanning, beweging, huilen, verstillen, reflexen en contact.

Daarom vind ik het belangrijk om bij geboortepatronen niet alleen naar het verhaal te kijken, maar ook naar het lichaam en het zenuwstelsel.

Primaire reflexen spelen hierbij een interessante rol. Deze automatische bewegingspatronen helpen een baby tijdens de ontwikkeling en rondom de geboorte. Wanneer we later naar gedrag, spanning of bepaalde reacties kijken, kan het waardevol zijn om óók deze lichamelijke laag mee te nemen.

Niet ieder probleem komt door een niet goed geïntegreerde reflex en niet ieder patroon komt door de geboorte. Het zijn puzzelstukjes binnen een veel groter geheel.

Een voorbeeld: “Ik moet het zelf doen”

Stel dat iemand als volwassene merkt dat hulp vragen ontzettend moeilijk is. Diegene regelt alles zelf, gaat lang door en vraagt pas hulp wanneer het eigenlijk al te veel is.

Je zou kunnen kijken naar opvoeding, karakter, eerdere ervaringen, relaties en gebeurtenissen in het latere leven. Maar je kunt daarnaast nieuwsgierig worden naar het geboorteverhaal.

Was er tijdens de geboorte bijvoorbeeld een lange periode waarin het lichaam hard moest werken voordat er hulp kwam? Was er een ervaring van vastzitten, wachten of plotseling ingrijpen?

Dan zou je kunnen onderzoeken of het thema “ik moet het alleen doen” herkenning oproept.

Let op het verschil: we zeggen niet dat de geboorte heeft veroorzaakt dat iemand geen hulp kan vragen. We onderzoeken of er een overeenkomst of resonantie bestaat tussen een vroeg ervaren proces en een patroon dat later opnieuw zichtbaar wordt.

Patronen kunnen zich op verschillende manieren laten zien

In mijn praktijk kunnen vragen rondom geboortepatronen bijvoorbeeld naar voren komen wanneer iemand merkt dat hij of zij:

• moeilijk hulp kan vragen;
• altijd alles zelf wil oplossen;
• snel in de actiestand schiet;
• juist lang blijft afwachten;
• moeite heeft met veranderingen of overgangen;
• veel controle nodig heeft;
• zich snel verantwoordelijk voelt voor anderen;
• moeite heeft met grenzen aangeven;
• zich snel afgewezen of alleen voelt;
• steeds tegen dezelfde overtuigingen aanloopt;
• veel spanning ervaart zonder precies te begrijpen waarom;
• merkt dat bepaalde situaties een opvallend sterke reactie oproepen.

Ook bij kinderen kan het interessant zijn om naar zwangerschap en geboorte te kijken. Zeker wanneer gedrag moeilijk te begrijpen is of wanneer ouders het gevoel hebben: er gebeurt iets, maar ik kan mijn vinger er niet op leggen.

Niet zoeken naar wat er mis is, maar naar wat je nodig had

Voor mij is dit misschien wel een van de belangrijkste onderdelen van het werken met geboortepatronen.

We hoeven niet alleen te vragen: “Wat is er gebeurd?”

Een veel interessantere vraag kan zijn:

Wat had jij op dat moment nodig?

Rust? Tijd? Veiligheid? Verbinding? Begrenzing? Ondersteuning? Gezien worden? Zelf mogen bewegen? Juist geholpen worden?

Daar ontstaat vaak een andere ingang. Want soms blijkt dat precies dátgene wat vroeger nodig was, ook nu een belangrijk thema is.

Zwangerschap en geboorte bekijken zonder schuld

Wanneer ouders het geboorteverhaal van hun kind onderzoeken, kan er soms schuldgevoel ontstaan. Had ik iets anders moeten doen? Was mijn stress tijdens de zwangerschap schadelijk? Had ik andere keuzes moeten maken tijdens de bevalling?

Dat is niet waar dit werk over gaat.

Een bevalling loopt zoals hij loopt binnen de omstandigheden van dat moment. Soms zijn medische ingrepen noodzakelijk. Soms gebeuren er dingen waar niemand invloed op heeft. En iedere ouder neemt beslissingen met de kennis, mogelijkheden en omstandigheden die er op dat moment zijn.

Het doel is daarom niet terugkijken om iemand verantwoordelijk te maken.

Het doel is begrijpen.

Verschillende lagen bij elkaar brengen

Binnen Inner Ki Coaching kijk ik graag breed naar een hulpvraag. Een geboorteverhaal staat namelijk nooit los van de rest van een mens.

Daarom kunnen, afhankelijk van de hulpvraag, verschillende lagen worden meegenomen. Denk aan geboortepatronen, primaire reflexen, systemische dynamieken, overtuigingen, emoties, behoeften en patronen die in het dagelijks leven zichtbaar worden.

Ook Nine Star Ki kan een aanvullende laag bieden om te kijken naar iemands natuurlijke energie, emotionele reacties en manier van handelen. Niet om iemand in een hokje te stoppen, maar juist om verschillen beter te begrijpen.

Soms ontstaat er daardoor ineens samenhang tussen dingen die eerst losse puzzelstukjes leken.

Je geboorteverhaal herschrijven betekent niet dat je het verleden verandert

We kunnen niet terug naar de dag waarop je geboren werd en die dag opnieuw doen.

Wat wel kan, is met de kennis en mogelijkheden van nu kijken naar het verhaal dat je lichaam en je overtuigingen misschien nog met zich meedragen.

Misschien ontdek je dat je niet altijd alles alleen hoeft te doen. Dat je tijd mag nemen. Dat hulp ontvangen iets anders is dan afhankelijk zijn. Dat je grenzen mag aangeven. Dat je niet verantwoordelijk bent voor alles wat er om je heen gebeurt.

Daar zit voor mij de waarde van het onderzoeken van geboortepatronen.

Niet om je verleden de schuld te geven van het heden.

Maar om jezelf beter te begrijpen.

Nieuwsgierig naar jouw eigen geboorteverhaal?

Misschien weet je precies hoe jouw geboorte is verlopen. Misschien ken je alleen een paar losse verhalen. Of misschien weet je bijna niets.

Ook dan kun je beginnen met nieuwsgierig worden.

Wat weet je over de zwangerschap? Wat werd er thuis verteld over jouw geboorte? Welke woorden werden steeds gebruikt? “Je was er zó.” “Je wilde niet komen.” “Het duurde eindeloos.” “Ze moesten je halen.” “Je was meteen stil.” “Je moest direct bij mij weg.”

Schrijf eens op wat je weet, zonder er meteen conclusies aan te verbinden.

En kijk daarna naar je leven nu.

Welke patronen keren steeds terug? Wat gebeurt er wanneer je spanning ervaart? Wat doe je wanneer iets niet lukt? Vraag je hulp, ga je harder werken, trek je je terug of probeer je de controle te houden?

Misschien staat jouw geboorteverhaal daar volledig los van. Misschien ontdek je een klein stukje herkenning. En soms valt er ineens een puzzelstukje op zijn plek.

Bij Inner Ki Coaching kunnen we samen onderzoeken welke betekenis jouw zwangerschap, geboorte en vroege ervaringen mogelijk hebben binnen de vraag waarmee jij nu rondloopt. Niet vanuit vaststaande conclusies, maar vanuit nieuwsgierigheid, zachtheid en ruimte voor jouw eigen verhaal.

Want je geboorte is het begin van jouw verhaal. Maar het hoeft niet te bepalen hoe de rest van jouw verhaal geschreven wordt.